Ψυχοθεραπεία Παιδιών και Εφήβων

Τα παιδιά ή οι έφηβοι, από μόνοι τους είναι δύσκολο να κατανοήσουν τι τους συμβαίνει, τι αισθάνονται και γιατί συμπεριφέρονται με τρόπο μη αποδεκτό. άλλοτε δυσκολεύονται να επεξεργαστούν τα δυσάρεστα συναισθήματα τους και εμπλέκονται σε μια σειρά από σκέψεις που μόνο λειτουργικές δεν μπορεί να είναι.

Η παρέμβαση του ειδικού, διερευνά τα βαθύτερα αίτια, κατανοεί και αφουγκράζεται τις ανάγκες, διευκολύνει στην επίλυση συγκρούσεων και στοχεύει στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού ή του εφήβου.

Συνήθεις θέματα που απασχολούν τα παιδιά είναι:

• Σχολική άρνηση.

• Σχολική επίδοση.

• Άγχος, ανασφάλεια.

• Δυσκολία στις διαπροσωπικές σχέσεις.

• Χαμηλή αυτοεκτίμηση.

• Προβλήματα επικοινωνίας.

• Ελλειμματική προσοχή- υπερκινητικότητα.

• Δυσκολίες ύπνου-διατροφής.

• Ενούρηση.

• Τραυλισμός.

• Ξεσπάσματα θυμού

• Φοβίες

• Κοινωνική απόσυρση

• Επαναλαμβανόμενες ανησυχητικές σκέψεις

• Αναφορές σε αυτοτραυματισμό / αυτοτραυματισμούς

Συνήθεις θέματα που απασχολούν τους εφήβους είναι:

• Χαμηλή αυτοεκτίμηση.

• Κοινωνική απομόνωση.

• Σχέσεις με το άλλο φύλλο.

• Άγχος.

• Κατάθλιψη.

• Επιθετική συμπεριφορά.

• Ψυχοσωματικά συμπτώματα

Ομάδες Κοινωνικών Δεξιοτήτων και Συναισθηματικής Ωρίμανσης

Η ομάδα ενθαρρύνει την γνωστική, συναισθηματική και ψυχοκινητική δράση του παιδιού αναδεικνύοντας τα συναισθήματα του. προάγει την αυτογνωσία, την αίσθηση της αλληλεξάρτησης ,της συνεργασίας και της συλλογικότητας.

Τα παιδιά μαθαίνουν να αναπτύσσουν τις δεξιότητές τους και να υιοθετούν κοινωνικούς στόχους. Βιώνουν, εξωτερικεύουν και εξετάζουν τις μεταξύ τους σχέσεις. Αποκτούν θάρρος και μαθαίνουν να συνεργάζονται, μαθαίνουν τρόπους να επιλύουν τις συγκρούσεις τους και αποκτούν ενδιαφέροντα. Φροντίδα και μέλημά μας είναι η σωστή καθοδήγηση και ενθάρρυνση του παιδιού .τα παιδιά ανακαλύπτουν τον εαυτό τους μέσα από το παιχνίδι, διάφορες ψυχοτεχνικές δοκιμασίες και μεθόδους αφήγησης και εσωτερικής έκφρασης.

Τα παιδιά κατατάσσονται σε ομάδες ανάλογα με τις ανάγκες τους και την ηλικία τους.

Βασικοί άξονες του ρόλου του ψυχολόγου

Η αξιολόγηση αποτελεί ένα σημαντικό πρώτο βήμα για την κατανόηση των αναγκών του παιδιού. Ο ψυχολόγος, αξιοποιώντας τα κατάλληλα εργαλεία ανά περίπτωση, αλλά και μέσα από την κλινική παρατήρηση, προσπαθεί να κατανοήσει τη συμπεριφορά, τις δυσκολίες, τις δυνατότητες και τις πραγματικές ανάγκες του παιδιού.

Στόχος δεν είναι να δοθεί απλώς ένας χαρακτηρισμός ή μια ετικέτα, αλλά να σχηματιστεί μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα. Για τον λόγο αυτό, ο ψυχολόγος λαμβάνει υπόψη όχι μόνο το ίδιο το παιδί, αλλά και το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζει και αναπτύσσεται, όπως η οικογένεια, το σχολείο και οι σχέσεις του με τους συνομηλίκους.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, μπορούν να εντοπιστούν παράγοντες που επηρεάζουν τη συμπεριφορά και τη συναισθηματική κατάσταση του παιδιού, ώστε να σχεδιαστεί ένα πιο κατάλληλο και εξατομικευμένο πλάνο παρέμβασης.

Με βάση την αξιολόγηση και τις ανάγκες του παιδιού, ο ψυχολόγος σχεδιάζει στοχευμένες παρεμβάσεις και εξατομικευμένα προγράμματα υποστήριξης. Η παρέμβαση προσαρμόζεται στην ηλικία, στο αναπτυξιακό στάδιο, στις δυσκολίες και στην προσωπικότητα του κάθε παιδιού.

Μέσα από ευχάριστες και κατάλληλα οργανωμένες δραστηριότητες, το παιδί έχει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με τα συναισθήματα και τις σκέψεις του, να μάθει να τα αναγνωρίζει και σταδιακά να τα εκφράζει με πιο λειτουργικούς τρόπους. Παράλληλα, ενισχύονται κοινωνικές δεξιότητες, όπως η συνεργασία, η επικοινωνία, η διαχείριση της ματαίωσης, η αναμονή, η έκφραση αναγκών και η επίλυση συγκρούσεων.
Απώτερος στόχος της ψυχολογικής παρέμβασης είναι η βελτίωση της καθημερινής λειτουργικότητας του παιδιού, η ενίσχυση της αυτοεκτίμησής του και η ανάπτυξη πιο αποτελεσματικών τρόπων διαχείρισης των δυσκολιών που αντιμετωπίζει.

Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της δουλειάς σε ένα κέντρο ειδικών θεραπειών είναι η συνεργασία μεταξύ των ειδικών. Ο ψυχολόγος συνεργάζεται με τα υπόλοιπα μέλη της διεπιστημονικής ομάδας, όπως λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές και ειδικούς παιδαγωγούς, με σκοπό την καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη κατανόηση του παιδιού.

Ο ψυχολόγος συχνά «συνδέει» πληροφορίες που προκύπτουν από διαφορετικά θεραπευτικά πλαίσια. Μια δυσκολία που φαίνεται σε έναν τομέα μπορεί να σχετίζεται με μια βαθύτερη συναισθηματική ή αναπτυξιακή ανάγκη. Για παράδειγμα, ο τρόπος με τον οποίο ένα παιδί αντιδρά στη ματαίωση κατά τη διάρκεια της λογοθεραπείας ή της εργοθεραπείας μπορεί να δώσει σημαντικές πληροφορίες για το πώς διαχειρίζεται το άγχος, την αποτυχία, την πίεση ή την ανάγκη για έλεγχο.

Με αυτόν τον τρόπο, επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές δεν αντιμετωπίζονται επιφανειακά, αλλά κατανοούνται μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της ανάπτυξης και της συναισθηματικής ζωής του παιδιού.

Η διεπιστημονική συνεργασία βοηθά ώστε η παρέμβαση να είναι πιο στοχευμένη, συνεπής και αποτελεσματική.

Πολλές από τις δυσκολίες ενός παιδιού γίνονται πιο εμφανείς στο σχολικό περιβάλλον. Στο σχολείο, το παιδί καλείται να συγκεντρωθεί, να ακολουθήσει οδηγίες, να συνεργαστεί με συνομηλίκους, να διαχειριστεί απαιτήσεις και να ανταποκριθεί σε μαθησιακές και κοινωνικές προσδοκίες.

Ο ψυχολόγος μπορεί, όταν χρειάζεται και πάντα με τη συναίνεση των γονέων, να συμβάλει στη συνεργασία με το σχολείο. Η επικοινωνία ανάμεσα στην οικογένεια, το κέντρο ειδικών θεραπειών και το σχολείο βοηθά ώστε το παιδί να υποστηρίζεται με πιο σταθερό και συνεπή τρόπο σε όλα τα περιβάλλοντα όπου ζει, μαθαίνει και αναπτύσσεται.

Παράλληλα, μπορεί να είναι σημαντική και η σύνδεση με άλλες δραστηριότητες ή πλαίσια που έχουν αξία για το παιδί, όπως αθλητικές, καλλιτεχνικές ή κοινωνικές δραστηριότητες.

Έτσι, η υποστήριξη δεν περιορίζεται μόνο στη θεραπευτική αίθουσα, αλλά επεκτείνεται στην πραγματική καθημερινότητα του παιδιού.